Maria Westra


Maria Westra

De kunstacademie, Rietveld

In 1973 heb ik eindexamen aan de Rietveld gedaan. Mijn specialisatie was monumentale

textiel en weven. Vooral het ontwerpen van stoffen vond en vind ik nog boeiend. Om een stof

te ontwerpen moet je iets van bindingsleer weten. Bindingsleer is eigenlijk een notenschrift

voor het ontwerpen van stoffen: op ruitjespapier zet je de ketting en de inslagdraad. Het

meest simpele is het welbekende vlechtmatje. Maar ook op dit vlechtmatje kun je eindeloos

variëren in kleur, zowel voor de ketting als voor de inslag.

 

Op de Rietveld moesten wij het eigenlijk zelf uitzoeken. De vakdocente, afkomstig van het BAUHAUS was er bijna nooit. En

als ze er was, zat ze voor zichzelf te werken, ze had geen flauw benul dat er nog leerlingen

waren. Weefgetouwen vielen uit mekaar, garens waren vergaan. Toch vond ik de Rietveld

een plezierige tijd.

 

Na de Rietveld, tijdens al, ben ik bij de Ploeg (Bergeyk) gaan werken,

eerst als stagiaire, later als ontwerper. Als 23-jarige was dat een cultuurschok: Amsterdam

waar ik tussen de hoeren woonde en Bergeyk waar ik verklede babies tijdens carnaval zag.

Carnaval was voor mij een compleet onbekend begrip. De textiel lag toen al op zijn gat.

 

Werken als kunstenaar, opdrachten

 

Mijn eerste aankoop waren 3 wandkleedjes van ongeveer 1 vierkante meter door het Rijk

gemaakt van polypropyleen, dat witte inpaktouw. Dat was behoorlijk sensationeel omdat

praktisch iedere textielkunstenaar met sisal werkte, de meer traditionele materialen. Ik weet

nog dat Judith Cahen bij mij op atelierbezoek kwam en zo enthousiast werd dat ze riep, ‘jij

wilt zeker wel een opdracht hé, oh jammer nou heb ik net niet mijn agenda in mijn tas’. Judith

Cahen was destijds de aankoopster van kunst van de DEV, de Dienst Esthische Vormgeving

van de PTT, nu KPN. Natuurlijk wilde ik een opdracht. Het is er nooit van gekomen, er

werden 2 wandkleedjes aangekocht, zwart-wit uitgevoerd in een soort linnen. Die

Rijksaankoop van die 3 wandkleedjes gingen reizen langs diverse musea, waaronder het

Singer in Laren. Op een bepaald moment werd ik gebeld door de Rijksgebouwendienst. Wat

bleek mijn wandkleedjes waren gestolen. ‘oh wat leuk’ zei ik. Die vent wist niet hoe hij het

had. Hij stokte in zijn gesprek en ik hoorde hem denken: daar heb je weer zo’n malle

kunstenaar. ‘Dat is toch een eer, als het gestolen is’.

‘Kunt u het opnieuw maken’.

‘Tuurlijk’, zei ik, ik ben immers de beroerdste niet.

‘En hoeveel zou u er dan kunnen maken?’,

‘Wat dacht u van 25?’

Ik zag natuurlijk al dikke dollartekens.

De volgende dag belde hij weer op. De gestolen wandkleedjes waren terugbezorgd,

opgerold in pakpapier en lagen ergens op de trappen van…weet ik niet meer.

 

Het ontwerpen van stoffen, structuren eigenlijk, heb ik vertaald naar andere materialen zoals

perspex en papier. Zie bijvoorbeeld mijn geboorde kubussen en papierreliëfs in

https://www.youtube.com/watch?v=ksLWULWKoM4. Maar ook mijn beschilderingen van

perspex en papierreliëfs of mijn kraswerk in www.kunstkapers.nl. Omdat kunstkapers tot 500

euro gaat betreft het hier kleine werken/tekeningen in/op perspex en papier.

 

Ik heb ook grote kubussen gemaakt onder andere voor Kraaijvanger Architecten en het Sint Franciscus

Gasthuis. Ook mocht ik een groot wandobject, 330 x 125 cm met 3 beschilderde platen

achter elkaar waardoor er een dieptewerking ontstaat, voor Allianz maken. Maar ook kleinere

schilderijen, waarvan de glasplaat aan de binnenkant beschilderd is en een 2-zijdig

beschilderde perspex plaat bevat, formaat van een vierkante meter tot 125 vierkante

centimeters, mocht ik maken in opdracht van de gemeente Amsterdam voor de Stopera en

de Thuiszorg in Amsterdam zuidoost.

 

Eind jaren 90 heb ik op uitnodiging meegedaan aan het project ‘Kunstobject als

onderscheiding’, een rondreizende tentoonstelling beginnend in galerie Kapelhuis in

Amersfoort en gepresenteerd in samenwerking met de Stichting Kunst en Bedrijf in het

Stedelijk Museum te Amsterdam en de Kunstrai. Ik heb hiervoor 3 verschillende kleine

perspex kubussen ingeleverd. Het doel was bedrijfsgeschenken te ontwikkelen, afwijkend

van het gangbare zoals de overbekende asbakken, sleutelhangers, luxe aanstekers,

glimmende bokalen, waardoor het bedrijf zich naar hun relaties toe kon onderscheiden en

kon presenteren als een bedrijf waar ondernemingszin en innovatie in de vorm van

kunstzinnige ideeën, hoog in het vaandel staan.

 

Nog niet eens zolang geleden heb ik gehoord dat het Stedelijk via gemeenteaankopen 6

werken van mij in de collectie heeft, eerlijk gezegd weet ik niet eens welke. Ook het AMC in

Amsterdam heeft werk van mij in de collectie.

 

Tekenen en schilderen

 

Daarnaast schilder en teken ik gewoon graag. Die tekeningen en schilderijen kunnen

variëren van abstract, halfabstract naar figuratief. Hiervan zijn vele voorbeelden te vinden op

www.kunstkapers.nl, zoals de bloemen, bomen en meerkoetjes.

 

Mijn leukste opdracht was voor Hestia Kinderopvang, dependance Amstelveen, waar ik kinderportretten mocht

schilderen. Waarom was dit zo leuk? Eigenlijk geeft iedere opdracht, tentoonstelling wel

gedonder en stress en dat komt nooit ten goede aan de opdracht. Dat was niet bij Hestia het

geval. Ik werd volkomen vrij gelaten. Mijn dochter nam de foto’s die ik voor het schilderij

gebruikte. Zelf kan ik dat niet, je moet namelijk met je lens bovenop die kinderen zitten en ik

durf dat niet omdat ik dat intimiderend vind. Maar bij haar kwamen die kinderen gewoon op

haar af en begonnen zelfs nog een dansje in hun luiers.

 

Jammer is dat ik het uiteindelijke schilderij niet mag publiceren, een schilderij waarop 25 kinderportretten staan, 150×150 cm in acrylverf geschilderd. De opdrachtgeefster stelt dat de ouders wel toestemming hebben

gegeven voor het maken van de foto’s en voor het schilderij binnen Hestia maar niet buiten

Hestia.

 

Op dit moment zit ik eigenlijk in een overgangsfase. Ik weet niet hoe en of ik me in de toekomst zal ontwikkelen.

 

Ga direct naar alle kunst van Maria Westra

Toon locatie Maria Westra op de kaart

Bekijk hier een film van mijn werk